Ankara

Hey gidi Ankara hey!
Beni de benzettin ya kendine.
Astın suratımı,resmileştirdin beni.
Hey gidi Ankara hey!
Beni de benzettin ya kendine.
Yüzümde bürokrat gülümsemesi,
İçimde politik çıkmazlar.
Kaçıncı aşktı tattığım akşamlarında,
Kızılay'da yürüyemeden elele.
Bir gecelik duygu esnemesinde,
Yalnızlığımla kendimi evime attığım,
Tadamadan mevsimlerini doya doya.

Kaybettim kendimi;
Herhangi bir sokağın,herhangi bir ayrımında.
Geçerken ömrüm giriş katlarında,
Üşüdüm,titredim;
Otuz yaşıma girerken bir yaz akşamında.
Bekar evlerinin soluk aydılığında,
Kötü alışkanlıklar edindim.
Hiçbir kıza yalan söylemedim Ankara!
Ama bir ebruli akşamda,
Ezan seslerine karıştı çığlıklarım.
Oyalıyormuşum meğer kendimi geçici heveslerle.
Kırçiçekleri açıverdi yüreğimde.
Sen aşk de buna,ben çıkmaz sokak.
Ankara!

Delik olan cebime koyacaktım tüm hüzünleri.
Yine şiirler çalıp,
Şairlerin soluk nefesli kitaplarından,
Şarkılar,şarkılar düzecektim ona.
Ve Ankara;
Çelik renkli gecelerine dağıttığım aşklarımdan,
Taç yapacaktım sarı saçlarına.
Gözlerindeki yeşilden sürecektim antik yalnızlığıma.
İkimizin de paylaşacak birşeyi olacaktı hayatta.
Anlarsın ya;
Sen Ankara,ben ve o...
Üç kişilik bir dünya kuracaktıki
Gözyaşlarının kahkahaya karıştığı şu dünyada.
Duygu sevinecekti,
Telefon edip zeynep'e;
"Evleniyormuş" diyecekti.

Ve Çankaya'dan bir rüzgar esti.
Kıskandın ya bizi,
Helal olsun sana.
Şu ölümlü dünyada,
Kendin gibi bir dünya görmeden,
Boğacaksın öyle mi kalabalık kaldırımlarında beni?
Hüzne doyacağım öyle mi?
Senin gibi gecekondularında,
Benim gibi bozkır çocuğu,
Meram akşamlarında.
Çiçeklerin nasıl olgunlaştığını bilirim ben,
Çözmüşken tam da şifresini hayatın.
Korkma Ankara,korkma!
Yazılmamış bir şiirin okundukça çoğalan ilk kelimesinde,
Akıp giderken kaderimiz iki ayrı yöne,
Mutlak buluşacak vuslat denizinde.
Ankara korkma!
Okuduğu duaları anamın ikimizide kurtaracak.
Hiç ummadığın birgünde,
Şöyle güneş burcundayken sevinçlerin,
Sen bana alışacaksın bende sana...
Ankara!

Ali Ulurasba